ग्रेस (१९३७–२०१२) हे माणिक सीताराम गोडघाटे यांचे टोपणनाव. संध्याकाळ, हुरहुर आणि खासगी दुःख यांची नवी भाषा आधुनिक मराठी कवितेत आणणारे ते कवी होते. आत्मनिष्ठ आणि अभिव्यक्तिवादी, रायनर मारिया रिल्केच्या वाचनाने घडलेली त्यांची कविता आपल्या काळातील साहित्यिक चळवळींपासून वेगळी राहिली. तिने नागपूर आणि विदर्भाला मराठी साहित्यात नवे स्थान मिळवून दिले.
त्यांचा जन्म १० मे १९३७ रोजी नागपूर येथे झाला. आई लवकर गेल्याने विद्यार्थिदशेतच त्यांच्यावर घराची जबाबदारी आली. १९५८ पासून त्यांनी कविता लिहायला सुरुवात केली आणि १९६६ मध्ये नागपूर विद्यापीठातून मराठी विषयात एम.ए. करताना एन. के. बेहेरे सुवर्णपदक मिळवले. त्याच वर्षी ते नागपूरच्या मॉरिस महाविद्यालयात (पुढे वसंतराव नाईक शासकीय कला व समाजविज्ञान संस्था) रुजू झाले आणि १९९७ मध्ये निवृत्त होईपर्यंत तेथे मराठी साहित्य व सौंदर्यशास्त्राचे अध्यापन केले.
‘संध्याकाळच्या कविता’ (१९६७) हा त्यांचा पहिला संग्रह. त्यानंतर ‘राजपुत्र आणि डार्लिंग’ (१९७४), ‘चंद्रमाधवीचे प्रदेश’ (१९७७), ‘सांजभयाच्या साजणी’ (२००६) आदी संग्रह आले. ‘चर्चबेल’ (१९७४), ‘मितवा’ (१९८७) आणि ‘वाऱ्याने हलते रान’ (२००८) हे त्यांचे गद्यलेखन. ‘वाऱ्याने हलते रान’ या ललितलेखसंग्रहाला २०११ चा साहित्य अकादमी पुरस्कार मिळाला. ‘महाश्वेता’ या मालिकेसाठी लता मंगेशकर यांनी गायलेले “भय इथले संपत नाही” आणि ‘निवडुंग’ चित्रपटातील “ती गेली तेव्हा रिमझिम पाऊस निनादत होता” ही त्यांची गीते मराठी मनाचा भाग बनली आहेत. २०११ च्या अखेरीस त्यांना विदर्भभूषण पुरस्कार मिळाला. २६ मार्च २०१२ रोजी पुण्यात त्यांचे निधन झाले.
