दुःखहरण

डॉ. सुनीलकुमार लवटे यांच्या 'दुःखहरण' या कथासंग्रहातील चित्रणविषयाचा लक्षणीय विशेष म्हणजे; ते ज्या वंचित समूहाचं जग चितारतात, ते सर्वस्वी अभावाचं, दुःखाचं, अनिश्चिततेचं जग आहे. या माणसांचं जीवनचक्र पराकोटीच्या दुःखचक्राला बांधलेलं आहे. दारिद्र्य, अनाथपण, वंचना त्यांच्या वाट्याला आलेली आहे. हे केवळ या माणसांच्या जगण्यातील दुःखाचं, अन्यायाचं किंवा करुणेचं चित्रण नाही. तर लवटेंच्या कथांतील ही माणसं मोडून पडत नाहीत, सदैव जगण्याला दोन हात करतात. उभी राहतात. पुन्हा नव्याने आयुष्य उभं करतात. जीवन जगण्याची अदम्य विजीगिषा त्यांच्यात आहे. जीवनावरच्या या आस्थेपोटीच ती अभावाच्या रिक्ततेच्या जगाला समांतर पर्याय शोधतात, आणि वाटचाल करतात. नैराश्य, उदासीनता, विमनस्कतेच्या गर्तेतून पुन्हा नव्याने जगण्याला कवटाळतात आणि आनंदाने स्वतःच्या जीवनविषयक दृष्टीने आपले मार्ग शोधतात. म्हणून या लेखनातील नायक-नायिका सतत नवं जग आपलंसं करतात. ती केवळ कुढत बसत नाहीत. अशा माणसांच्या या शौर्यगाथा आहेत.