सतीश काळसेकर (१९४३–२०२१) हे मराठी कवी आणि निबंधकार होते. सामान्य निम्नमध्यमवर्गीय माणसे आणि कष्टकरी यांच्याविषयी त्यांनी लिहिले, आणि ते असे वाचक होते की ज्यांचे वाचन स्वतःच साहित्य बनले. त्यांचा जन्म १२ फेब्रुवारी १९४३ रोजी वेंगुर्ले येथे झाला. मालवण तालुक्यातील काळसे हे त्यांचे मूळ गाव. काळसे, मुंबईतील एक रात्रशाळा आणि वालावल येथे शालेय शिक्षण घेतल्यानंतर त्यांनी मुंबईच्या भवन्स कॉलेजमधून बी.ए. (ऑनर्स) केले. ग्रंथालयांत, स्थानकांच्या फलाटांवर आणि रस्त्यावरही ते वाचत असत. १९६५ मध्ये ते बँक ऑफ बडोदात रुजू झाले आणि छत्तीस वर्षांच्या सेवेनंतर २००१ मध्ये निवृत्त झाले.
‘इंद्रियोपनिषद’ (१९७१) या पहिल्या संग्रहानंतर लेनिनवरील कवितांचा संग्रह (१९७७), ‘साक्षात’ (१९८२) आणि ‘विलंबित’ (१९९७) हे संग्रह आले. मार्क्सवादी निष्ठा आणि गांधीवादी साधेपणा या कवितांत एकत्र येतात. १९७० आणि १९८० च्या दशकांतील लघुनियतकालिकांच्या चळवळीत त्यांनी नामदेव ढसाळ यांच्यासह संपादन, लेखन आणि काव्यवाचनांचे आयोजन केले. लोकवाङ्मय गृह या डाव्या प्रकाशनसंस्थेच्या पुनरुज्जीवनात त्यांचा वाटा होता आणि फ्लोरा फाउंटनजवळचे तिचे पुस्तकांचे दुकान त्यांनी लेखकांचा अड्डा बनवले. रस्किन बाँड आणि महाश्वेता देवी यांचे साहित्य त्यांनी मराठीत आणले. पुस्तके आणि वाचन यांवरील त्यांच्या ‘वाचणाऱ्याची रोजनिशी’ या निबंधसंग्रहाला २०१३ चा साहित्य अकादमी पुरस्कार मिळाला.
साधे राहणीमान आणि दुर्मीळ पुस्तकांचा विशाल संग्रह यांसाठी ओळखले जाणारे काळसेकर २४ जुलै २०२१ रोजी पेण (जि. रायगड) येथील आपल्या घरी निवर्तले.