शून्य...

प्रयोगशीलता हे कथेचं अंतिम मूल्य मानणाऱ्या लोकांनी मराठी कथेच्या पीछेहाटीला हातभार लावल्याचे चित्र आज साहित्यव्यवहारात दिसत आहे. दुसऱ्या महायुद्धानंतर नवकथाकार समजल्या जाणाऱ्या लेखकांनी महाराष्ट्रीयन समाजाचा व्यापक पट न दिल्याने जी पोकळी निर्माण झाली, ती भरून काढण्याचे काम नंतरच्या कथाकारांनी जाणीवपूर्वक केले, असे म्हणण्याचे धाडस करत असताना मराठी कथेचा बहुमुखी सोत आशयच असला पाहिजे, प्रयोग नव्हे; असेच येथे सांगावयाचे आहे. डॉ. प्रवीणकुमार चौगुले यांच्या कथांचे वाचन करत असताना, वर सांगितलेली गोष्ट ध्यानात घ्यायलाच हवी. 'शून्य...' या कथासंग्रहातील सर्व कथा आशय-केंद्री आहेत. आशयाच्या आजूबाजूने फिरत असताना लेखक 'आशयांतर्गत आकार' सहजगत्या प्राप्त करतो. त्यामुळे या कथा कोणत्याही अर्थाने पाल्हाळिक न होता, चांगल्या अर्थाने वाचनीय झाल्या आहेत. कथेची लांबी x रुंदी x खोली आणि भाषा या गोष्टी डॉ. चौगुले यांनी जाणीवपूर्वक कमावल्या तर ते मराठीतील एक महत्त्वाचे कथाकार ठरतील, असा निष्कर्ष आपल्या हाताला लागतोच लागतो.