गीतमुद्रा

व्यापारी माणूस वस्तू विकतो आणि आपला आत्माही. कलावंताने हे कधी करता कामा नये. त्याने आपल्या कलेचा आत्मा जपला पाहिजे. तसे झाले तर एकविसाव्या शतकातील पहिल्या, दुसऱ्या, तिसऱ्या दशकातही मधुकर धर्मापुरीकरांसारखे भावुक कानसेन निर्माण होत राहतील. जेथे बाजार असतो, तिथे फक्त पैसा असतो व जेथे कला असते, तेथे भावुकताही! आणि भावुकता बाजारात विकत मिळत नाही !

- बाबू मोशाय (प्रस्तावना)

काळ पुढे जात असतो, आपण शहाणे होत असतो, पण... मागे वळून पाहिलं, की ओलांडून आलेल्या त्या दिवसांचा तो मनोहारी भूप्रदेश आपल्याला जाणवतो. बेडपण घेरतं. चित्तवृत्ती अनावर होतात - नेहमीचीच सर्कस करताना एखाद्या दिवशी हत्ती बेभान व्हावा, तसं आपलं होतं. सगळं झुगारून आपण काळाच्या पिंजऱ्यापाशी येतो. अपारदर्शक वास्तवातून आतुरतेनं दूर नजर लावतो. गेलेल्या दिवसांच्या त्या अधूक दृश्यांमुळे आपण व्याकुळ होतो. ते केवळ दृश्य थोडेच असते त्यात सूर असतात, हावभाव असतात, गंध असतो, स्पर्श असतात; सगळीच माणसं आपली झालेली असतात...

('नागमोडी स्वरांचा स्पर्श' - प्रस्तुत संग्रहातून)